Mike และ Doug Stern
2พี่น้องฝาแฝดเหมือน (identical twins) ผู้ซึ่งนำเสนอผลงานศิลปะในด้วยการถ่ายภาพ อย่างไรก็ดี ความท้าทายของผลงานของเขาที่มีต่อ ศิลปะที่เรียว่าการถ่ายภาพนั้น ได้ถูกนำเสนอโดยผสมผสาน แนวคิดทางศิลปะ ด้านsclpture และ แนวคิดของ collage (การนำภาพหลายๆภาพมาปะติปะต่อ.. กันที่มีรากฐานแนวคิดมาจาก Cubism)
ภาพถ่ายของเขาในบางส่วน เป็นภาพถ่ายซ้ำ (reproduction) ของงานศิลปะชื่อดังต่างๆในประวัติศาสตรศิลป์ แต่ถูกนำมาปะติดปะต่อใหม่ ด้วยการ ฉีกเป็นส่วนๆ, พับ, ตัดแปะ และประกอบกันใหม่ด้วยการติดเทป แปะกาว ฯลฯ
งานศิลปะของเขามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างเห็นได้ชัดเกี่ยวกับแนวคิด ของทั้ง moderism และ postmodernism ถึงเรื่อง "ขั้นตอน(process)", "การทำซ้ำ(reproduction)", และการประดิษฐ์"ความเป็นจริง"ของการนำเสนอที่สามารถกระทำได้ ในบริบทของศิลปะร่วมสมัย (representation are constructed) (จากเดิมการนำเสนอ เป็นเพียงการ"จำลอง" หรือ"ลอกแบบ"มาจากธรรมชาติ)
ด้วยความที่เขาทั้งสองเป็น"คู่แฝด" ผู้ซึ่งทำผลงานร่วมกัน และนำเสนอผลงานของตัวเองราวกับว่าเป็นคนๆเดียวทำ (วงการศิลปะเรียกงานของเขาว่า งานของ Stern twins) เป็นทั้งจุดที่น่าสนใจในความแปลกใม่ของตัวศิลปินเอง ที่เราไม่สามารถแม้นแต่จะแยกหน้าตาได้อย่างชัดเจน ว่าใครเป็นใคร นี่เองที่ทำให้เกิดเนื้อหาของผลงานในเชิงลึก และเป็นเนื้อหาหลักที่ศิลปินหยิบยกขึ้นมานำเสนอ เนื้อหานั้นคือ แนวคิดและคำถามที่ว่าด้วย "ตัวตนและการจำแนก(identity)" และ "ความเป็นเจ้าของ(authorship)"....
นักวิจารณ์บางคนกล่าวว่า การร่วมงานของเขาทั้งสองคนนั้น เป็นมากไปกว่าผู้ร่วมงาน หากแต่เป็นการทำงานของคนคนเดียวกัน ที่มีร่างกายทางชีวะภาพแยกออกเป็น2ส่วนเท่านั้นเอง... ด้วยความที่มีลักษณะปรากฎใกล้เคียงกันจนไม่สามารถแยกออกได้ด้วยตาเปล่า ด้วยความที่นำเสอผลงานทางศิลปะออกมาในรูปแบบของการกระทำของปัจเจกบุคคล... จึงทำให้ผลงานของเขาดูเหมือนทำมาจากคนคนเดียว ที่มี2ร่างช่วยกัน มากกว่าที่จะทำมาจาก คน2คนที่มีลักษณะคล้ายกัน... ลองคิดดูว่าเวลาเขาส่องกล้องไปที่อีกคนหนึ่ง... การปรากฏของภาพที่เป็นวัตถุ กับภาพที่อยู่บนแผ่นฟิลม์ กับผู้จับภาพ จะก่อให้เกิดความสับสนและเลือนลางในการจำแนก หรือบ่งบอก แค่ไหน
แนวคิดที่กล่าวมาข้างต้น ถูกทำมาเน้นให้เห็นเด่นชัดยิ่งขึ้น ด้วยผลงานของเขาทั้งสองเอง ที่มักจะนำเสนอด้วยรูปภาพของ สองสิ่งที่เหมือนๆคล้ายๆกัน หรือ ภาพถ่าย2ภาพที่มีต้นกำเนิดมาจาก film negative อันเดียวกัน... ตัวอย่าเช่น ภาพม้า, ภาพวาดportrait ของ Rambrandi ที่ถูกถ่ายทำซ้ำ โดย"สอง"พี่น้องฝาแฝด, ภาพmonalisa 2ภาพใกล้เคียงกัน, รวมไปถึงportrait ขอศิลปินเอง... ด้วยลักษณะของผลงานเช่นนี้ ยิ่งเป็นการทำให้คำถาม หรือข้อสงสัยที่เกี่ยวกับ ตัวตน, การจำแนก, และความเป็นเจ้าของ เด่นชัดขึ้นไปอีก... ถาพถ่ายของศิลปินที่ถูกเรียกชื่อว่า "self-portrait" เป็นตัวอย่างเด่นชัดที่ทำให้เกิดความสับสนว่า "self" อันนั้น เป็นของใครกันแน่ หรือเป็นของทั้งสองคน ที่เป็นเหมือนคนคนเดียวกัน
การใช้ความเป็นคู่แฝดของตัวเอง การใช้เงาสะท้อน การทำซ้ำเป็นคู่ การใช้การฉีกและการตัดปะแบบCubism เหล่านี้ ล้วนแล้วแต่แสดงให้เห็นถึงมุมมองของศิลปะที่ว่าด้วยความเป็นpuraltiyในยุค postmodernism ที่ไม่สามารถจำแนกตัวตนและ มุมมอง ต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใดได้ชัด ทั้งในภาวะ(space)ความเป็นจริงของการนำเสนอเอง และภาวะที่เป็นจริงในเชิงกายภาพ (ผ่านความเป็น"คู่แฝดเหมือน"ที่เรายากที่จะจำเพาะเจาะจงว่าใครเป็นใคร) การผสมผสานของความเป็นจริงในการนำเสนอ และความเป็นจริงในเชิงกายภาพนี้ ยิ่งเป็นตัวเร่งปรากฏการณ์ของ ความไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวของวัตถุใดๆก็ตาม ตามแนวคิดของpostmodernism
เราไม่อาจจะแยกได้แม้กระทั่ง คนในภาพ กับคนจริงๆ ใครเป็นใคร ภาพนำเสนอใคร และ เราไม่สามารถที่จะกำหนดมุมมองของเราได้อีกต่อไป... ในภาวะของ postmodernism เราทำได้เพียงแต่ล่องลอยไปตามมุมมองที่เกี่ยวเนื่องกัน และสร้างการรับรู้ที่แตกต่างกันไปเรื่อยๆ ตามการล่องลอยของมุมมองในเนื้อหาเหล่านั้น...
คำถามที่น่าสนใจที่สุดเมื่อเราได้สัมผัสกับศิลปะแนวนี้ก็คือ.... จริงๆแล้วเรามีตัวตนอยู่จริงหรือไม่... การพัฒนาของแนวคิดในแบบที่มีความเป็น "พหุ" ของ postmodernism นี้ มีความเกี่ยวข้องกับแนวคิดของปรัชญาตะวันออก อย่างพุทธปรัชญาของเราเช่นใด หากเราลองคิดและทบทวนถึงสิ่งเหล่านี้แล้วละก็ ผลงานศิลปะในยุคpostmodern จึงเรียกได้ว่าเป็นการพัฒนาก้าวสำคัญของมวลมนุษย์ชาติ หาใช่ความล้มเหลว หรือล่มสลายของมนุษย์ชาติ ดังที่ท่านผู้รู้หลายท่านได้กล่าวเอาไว้ ไม่
posted by - wit - 7/4/2000
