|
Thursday, April 05, 2001
ดอกไม้ จากแดนไกล นอนนิ่งอยู่บนอากาศธาตุ คนให้ - - ไม่มี ใจ
คนได้- - ใจ- -ไม่มี
แหลกสลายเสียแล้ว - -โอ้ ใจ
posted by Ying . at 12:40 PM
Wednesday, April 04, 2001
ในความรัก มักจะเรียกร้องให้เรากลายเป็นใครบางคน เพื่อคนอื่น แต่ในความเป็นจริง เรากลับต้องเป็นคนคนหนึ่งเพื่อตัวเอง เช่นนี้แล้ว บทเพลงแห่งความรักจึงมักเป็นเพลงบทเศร้า.
posted by Ying . at 11:19 AM
เราต่างมีชีวิต ที่ต่างคนต่างได้เลือกแล้ว ซึ่งแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
และมันก็ยากเหลือเกินที่ใครจะทิ้งชีวิตที่เลือกแล้วนั้น
ของตัวเองมาเพื่อ...ใคร... อีกคน
มันยาก.. เกินไป สำหรับชีวิตที่ได้เลือกแล้ว
มันยากเกินไป สำหรับใคร .. อีกคน
และยากเกินไป
สำหรับ .. เรา
posted by Ying . at 10:42 AM
Don't cry for love,if you wall up yourself and all the windows still be closed.
posted by Ying . at 10:25 AM
Tuesday, October 17, 2000
test
posted by Ying . at 2:00 AM
Tuesday, October 10, 2000
บนเส้นทางคดเคี้ยว ที่เราได้พบกัน คุณคือคนที่บังเอิญพลัดหลงเข้ามาในชีวิต ผมไม่ได้แปลกใจ เพราะเราต่างก็เคยพลัดหลงเข้าไปในชีวิตของคนอื่น โดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่นาน เราก็จะเดินกลับมาตามทางของเราเอง โดยอาจจะไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ หรือไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเผลอพลัดหลงเข้าไปในชีวิตใคร คุณคือคนที่บังเอิญหลงทางเข้ามาในชีวิตของผม
เหมือนคนมากมายที่เดินเข้ามาแล้วเดินจากไป
ผมเพียงแต่แปลกใจว่าทำไม
ทำไมคนพลัดหลงเช่นคุณ
สร้างเสียงหัวเราะให้ผม ได้ดังขนาดนั้น
รอยยิ้มและคำบอกเล่าเรื่องราวสั้นๆ ของคุณ
กลายเป็นดอกไม้ และสายลมอุ่นในฤดูหนาวอันยาวนาน
ที่ผมเฝ้ารอ ทุกค่ำคืน
ช่วงเวลาสั้นๆ ของการพลัดหลงเข้ามาของคุณ
ทำให้หัวใจผมอบอุ่น
ผมเพียงแต่แปลกใจว่าทำไม
เส้นทางว่างๆ ในชีวิตผม
จึงไม่ว่างเปล่าเหมือนอย่างเคย - - -ก็เท่านั้นเอง
ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น - - ผมเข้าใจ
เพราะรู้ดีว่า
ไม่นานคุณก็ต้องจากไปจากชีวิตผม
หากเป็นไปได้ ถ้าคุณต้องกลับไปตามทางของคุณ
ผมเพียงแต่อยากให้คุณจำภาพผมไว้
เพราะวันหนึ่งเมื่อมีใครซักคน ตั้งใจ พลัดหลงเข้าไปในชีวิตคุณบ้าง
คุณจะได้ นึกได้ว่า เขาคงนั้นคือผม
posted by Ying . at 1:42 AM
บนเส้นทางคดเคี้ยว ที่เราได้พบกัน คุณคือคนที่บังเอิญพลัดหลงเข้ามาในชีวิต ผมไม่ได้แปลกใจ เพราะเราต่างก็เคยพลัดหลงเข้าไปในชีวิตของคนอื่น โดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่นาน เราก็จะเดินกลับมาตามทางของเราเอง โดยอาจจะไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ หรือไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเผลอพลัดหลงเข้าไปในชีวิตใคร คุณคือคนที่บังเอิญหลงทางเข้ามาในชีวิตของผม
เหมือนคนมากมายที่เดินเข้ามาแล้วเดินจากไป
ผมเพียงแต่แปลกใจว่าทำไม
ทำไมคนพลัดหลงเช่นคุณ
สร้างเสียงหัวเราะให้ผม ได้ดังขนาดนั้น
รอยยิ้มและคำบอกเล่าเรื่องราวสั้นๆ ของคุณ
กลายเป็นดอกไม้ และสายลมอุ่นในฤดูหนาวอันยาวนาน
ที่ผมเฝ้ารอ ทุกค่ำคืน
ช่วงเวลาสั้นๆ ของการพลัดหลงเข้ามาของคุณ
ทำให้หัวใจผมอบอุ่น
ผมเพียงแต่แปลกใจว่าทำไม
เส้นทางว่างๆ ในชีวิตผม
จึงไม่ว่างเปล่าเหมือนอย่างเคย - - -ก็เท่านั้นเอง
ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น - - ผมเข้าใจ
เพราะรู้ดีว่า
ไม่นานคุณก็ต้องจากไปจากชีวิตผม
หากเป็นไปได้ ถ้าคุณต้องกลับไปตามทางของคุณ
ผมเพียงแต่อยากให้คุณจำภาพผมไว้
เพราะวันหนึ่งเมื่อมีใครซักคน ตั้งใจ พลัดหลงเข้าไปในชีวิตคุณบ้าง
คุณจะได้ นึกได้ว่า เขาคงนั้นคือผม
posted by Ying . at 1:37 AM
Tuesday, September 05, 2000
ฝนตก เบาๆ บนถนน ที่เราเคยเดินด้วยกัน แปลก- - - ที่เราเจอกันโดยบังเอิญ ท่ามกลางผู้คนมากมาย- - บังเอิญจริงๆ คุณกล่าวทัก สบายดีไหม คุณถาม
สบายดีค่ะ เราตอบ
ก่อนที่จะความเงียบให้เข้ามาเยี่ยมอย่างเนิ่นนาน
เราปล่อยให้เม็ดฝนเย็นๆ เล็กๆ หล่นลงมาบนบ่า ไหล่ เส้นผม และ - - หัวใจ
แล้วคุณจะไม่ถามผมเหรอ ว่าสบายดีไหม
คุณทำลายความเงียบด้วยคำถามพร้อมด้วยรอยยิ้ม
คุณสบายดีไหม
เราถามตามใจ ผู้อยากตอบ
เสียงเราะ ดัง ขึ้น จนคนรอบข้างหันมามอง
เราเห็นเม็ดฝนบนเส้นผม ของคุณปลิว ไหว ไปกับเสียงหัวเราะของเขา
นานเท่าไหร่แล้วหนอ ที่ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างนี้
ยังเหมือนเดิมนะ ยังตลกเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน- -
คุณไม่ได้ตอบคำถาม หากแต่กลับบอกเล่าด้วยถ้อยคำที่ย้ำถึงความคุ้นเคยอันเนิ่นนาน
เรามีคำตอบถึงความเปลี่ยนแปลง ผุดขึ้นในใจ สองสามคำตอบ
มันวนขึ้นมาที่สมอง ริมฝีปาก แล้วก้อหายไปในลำคอ ไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกมา
- - คุณคงไม่อยากได้ยิน- - เราคิด
คุณสบายดีไหม
เป็นคำถามที่เราตั้งใจถาม
คุณยื่นมือมาจับไหล่เราเบาๆ
ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่- - คุณยิ้ม
ขอบคุณที่คุณถาม มันทำให้ผมรู้สึกดี เหมือนที่เคยได้รับ
ความอุ่นบนมือคุณ- - ว่างเปล่า- - ไม่ได้ทำให้หัวใจที่เย็นด้วยเม็ดฝนของเราอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย
ดีใจที่พบคุณ ผมคิดถึงคุณมาก
เราไปหาที่นั่งคุยกันไหม - -
คุณดึงเราเข้าไปใกล้ หากแต่แรงดึงของคุณคงไม่มากพอ
เราจึงยังคงห่างกันเช่นเดิม
คุณคงเข้าใจ
ให้ผมโทรหาคุณได้ไหม
คุณปล่อยมืออุ่นๆ ของคุณจากไหล่ของเรา
เลิกใช้โทรศัพท์นานแล้ว- -ที่บ้านไม่มีเงินจ่ายค่าโทรศัพท์
เรายิ้ม แล้วคุณก้อหัวเราะ
งั้นผมพบคุณอีกได้ไหม
คุณหยุดหัวเราะ และถามอย่างจริงจัง
เม็ดฝนตกมากขึ้น มันทำให้ ผมยาวๆ ของเราเริ่มชื้น
ก้อถ้าบังเอิญ อย่างนี้ เราคงได้พบกันอีก
เป็นคำร่ำลาสุดท้ายที่เรามีให้แก่คุณ- - เพราะ ความหนาวของเม็ดฝน มันแล่นขึ้นมา
จับที่หัวใจ และเราเริ่มรู้สึกชา ที่ความรู้สึก
คุณหัวเราะ แต่เสียงไม่ดัง เหมือนเช่นเคย
เราไม่ได้หันกลับไปมองคุณเหมือนที่เราเคยทำเสมอ เสมอ
เราเดินจากมา เดินจากมา และเดินจากมา
และถ้าเราได้พบคุณอีก ก็ด้วยเหตุผลเดียวคือ ความบังเอิญ
posted by Ying . at 1:21 PM
|
