Het maandagmorgen syndroom
Bert
Bert zit het huiswerk van zijn leerlingen na te kijken. Hij is stagiaire op een basisschool in Boxmeer. Bijna kwaad propt hij opeens zijn spullen in zijn tas en haalt de hoofdtelefoon van een walkman uit zijn jaszak. Met een wrokkig gezicht zit hij voor zich uit te staren. Op zijn gezicht is duidelijk af te lezen dat hij het moeilijk heeft. Hij probeert zo neutraal mogelijk te kijken, maar je ziet dat hij zijn emoties niet weet te verstoppen. En eigenlijk interesseert hem dat ook niet veel meer.
Met pijn denkt hij terug aan gisteravond. Zijn vriendin Marian vertelde hem dat ze niet meer zeker was over hun relatie. Ze moest rustig na kunnen denken en ging daarom terug naar haar ouders. Dat was het. Ze liet hem moedeloos, machteloos achter in het halflege en plotseling ongezellige appartement. Pas toen ze weg was, viel hem op dat ze de meeste van haar spullen weg had gehaald.
De hele nacht heeft hij liggen woelen in het grote koude bed, maar nog steeds weet hij niet wat hij verkeerd heeft gedaan. Hij kijkt eens om zich heen en bedenkt zich dat er toch niemand in de trein zit die hem begrijpt. Nu moet hij weer dolenthousiast naar zijn stageklasje, groep 6 in Boxmeer. Hij hoopt maar dat de trein een ongeluk krijgt.
Inez
Inez komt net terug van een feestje in Arnhem. Met een duf hoofd en een zware tas zit ze in de trein naar huis, naar een bad en een bed. In haar walkman zit een bandje van K's Choice, maar de batterij is op. Met moeite probeert ze haar ogen open te houden. Na een nacht als deze is school onbegonnen werk, denkt ze, en glimlacht pijnlijk. Vandaag heeft ze eigenlijk een presentatie op school, naar die mist ze nu. Gelukkig maar, want het werd toch niets.
Vandaag kan alles haar even gestolen worden. Bijna tevreden kijkt ze naar buiten waar bomen en huizen voorbij glijden. Opeens bedenkt ze dat die huizen er ook zouden staan zonder haar, en de bomen ook. De trein en de conducteur zouden zouden hun werk gewoon doen, ook als zij er niet zou zijn. Vandaag kan de wereld wel even zonder haar.
Goedemorgen. Ze schrikt wakker uit haar dagdroom. De conducteur loopt rustig haar kant op en knikt al goedkeurend, nog voordat ze ook maar aanstalten kan maken om naar haar OV te gaan zoeken. Hij ziet haar daar al in haar stoel hangen: een duffe studente op maandagmorgen. Inez lacht slapjes en bedenkt dat de conducteur ook geen zin heeft om te wachten tot ze haar OV heeft gevonden. Snel loopt hij door en laat haar verder slapen. Zie je wel, denkt ze, de wereld kan best wel eventjes zonder mij. Ze sluit haar ogen en voelt zich meteen alweer een stuk beter.
© t.hendrikx (whyscream) maart '99, huidige vorm (met enkele stijlaanpassingen) juli '01.
origineel geschreven n.a.v. een opdracht voor het vak 'taalwerkplaats' aan de opleiding CMV Nijmegen.
onderdeel van: http://whyscream.net reacties?